تبلیغات
رسن

رسن
سفیدی کاغذ...شیرینی نگاه...تلخی قهوه 
نویسندگان
میم به من می گوید چرا پست جدیدی نمی گذاری؟ میم نمی داند که من دیگر آن ایمانِ سابق نیستم. نمی داند که خیلی چیزها دیگر عوض شده اند.

میم معتقد است که آدم باید برای نوشتن هدف داشته باشد و  حتما یک چیزی را به خواننده برساند. اما من مخالفم. من معتقدم در اوج بی هدفی هم می توان نوشت. اصلا خود همین نوشتن می تواند یک هدف باشد.

بعدا نوشت: به نظر حقیر یکی از مواردی که در کشور ما گریبان گیر قشر به اصطلاح منتقد و روشنفکرمان شده (روی کلمه ی "به اصطلاح" تاکید دارم. چون اصلا معنای منتقد بودن و روشنفکری، این چیزی نیست که الان داریم می بینیم)، این است که فکر می کنند نقد به معنای کوباندن طرف مقابل است. فکر می کنند که باید در نقد خود، سنگین ترین هجمه ها را وارد کنند و با شدیدترین و نیش دار ترین الفاظ، طرف مقابل را سیبل کنند. و بعد که افاضه هایشان تمام شد، پُز روشنفکری بدهند و در این خیال باشند که این، معنای آزادی بیان است. همدیگر را با حرفهایمان بزنیم و بزنیم و بزنیم و تا جایی که می توانیم بکوبیم. چرا؟ چون آزادیم! روشنفکریم! و بعد اگر طرف مقابل جوابی ندهد، دادشان در می آید که چرا اصول بحث را رعایت نمی کنید و به نقدهایی که می شود جواب نمی دهید و اصلا چرا شما آدم نقد پذیری نیستید؟! در حالی که اگر معنای "نقد" را بدانند، متوجه می شوند که اصلا نقدی صورت نگرفته که حالا انتظار جواب هم داشته باشند. البته بدیهیست که نظر حقیر شامل تمام انتقادهایی که می بینیم نمی شود. اما مسلما متوجه اغلب آنهاست. دلیل آن هم به نظرم این است که از اول نقد و نقادی در ذهن ما بد جا گرفته. نقد در نظر ما به معنای اعتراض و منتقد هم به معنای معترض است. و این دید از اساس مشکل دارد. 
بهانه ی این حرفهای حقیر، نظریست که اخیرا ذیل همین مطلب آمده و در آن در مورد دو نفر از خوانندگانم حرف زده شده. یکی از آنها را مخاطب قرار داده و دیگری را به طرز فجیعی کوبانده! هرچند شدیدا معتقدم که پاسخ دادن به یک سری یاوه که افرادی بدون اطلاع و صرفا از روی ظاهر قضیه و شاید هم کینه ی شخصی (الله اعلم) می بافند، کاری بیهوده است، اما وظیفه ی خودم دانستم که این توضیحات را بدهم. 
من خودم را آدم نقد پذیری می دانم. اما نقدی که واقعا "نقد" باشد! نه سراسر توهین و افترا. یک نکته ای هم که در اولین پست این وبلاگ گذاشته بودم و باز هم تکرار می کنم این است که نظراتی که شامل توهین به افراد باشد، حداقل تا وقتی که من نویسنده ی اینجا هستم، به هیچ وجه تایید نخواهد شد. فرقی که با قبل کرده، این است که شاید بتوانم با توهین به خودم کنار بیایم و نظر را تایید کنم، اما توهین به افراد و خواننده های دیگر، اصلا و ابدا تایید نخواهد شد و از این به بعد جوابی هم به آنها نمی دهم. حال قضاوت بعهده ی وجدان افراد است که ایراد را از بنده بدانند یا از حرفهای خودشان.
زیاده پرگویی شد. ببخشید. باید می گفتم!
 



طبقه بندی: یادداشت،
[ چهارشنبه 27 دی 1391 ] [ 12:38 ب.ظ ] [ ایمان تجملیان ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ


رسن شیء باارزشی است. میتوان آن را گرفت و از چاه بیرون آمد...

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب